خانه ای ساخته بودم که تو ویران کنی اش  

خاطراتی که بیایی و پریشان کنی اش  

من برای تو دلی هدیه فرستادم و تو  

خواستی عشق مرا از همه پنهان کنی اش  

هر طرف رد و نشانی ز خودت بنشاندی  

در دلم قدرت آن نیست که جیران کنی اش  

عکس من قاب شد و خاطره ام رفت زیاد  

و چه سخت است تو تعبیر به ایمان کنی اش !

باز آهنگ دلم وسعت تنهائیهاست  

چه امیدی که تو در جمع اسیران کنی اش  

امشب از غصه هجران تو جان میدادم  

آمدی قبر مرا باز تو سیمان کنی اش !  

تو هم با من بیا بازی کن ای دل

بیا و صحنه پردازی کن ای دل

تو هم مثل تمام مردم شهر

بیا و مردم آزاری کن ای دل

بیا یک شب پر از طرح ستاره

تو هم در حسرتم یاری کن ای دل

سکوت تلخ مرداب نگاهم

تو هم اشک مرا جاری کن ای دل

چه تنها ماندم اینجا سرد و خاموش

نمی گویم تو هم کاری کن ای دل

خودم را دفن کردم زیر غمها

بیا بر قبر من شادی کن ای دل

نمی گویم بیا تسکین من باش

تو هم از غصه غمخواری کن ای دل

عروسک گشته ام در دست تقدیر

تو هم با من بیا بازی کن ای دل

یاد کودکی

توی صندوق نگاهت

بقچه ای خاطره داری

به خدا من نمیخواستم

چیزی رو یادت بیاری

اگه کودکی گذشته

اگه غصه جاش نشسته

اگه حتی در جوونی

بغض ماها نشکسته

اگه چشممون به راهه

اگه گریه در نگاهه

اگه حرف ما سکوته

اگه عشقمون گناهه

اگه سخته زندگیمون

اگه تلخه سادگیمون

اگه نشکفته به لبخند

غنچه های عاشقیمون

ولی باور کن تو پیری

وقتی که از همه سیری

باز همین جوونیهات رو

توی اون بقچه میبینی

 اگر سزاوار  آن است که دوست با جزر زندگی ات آشنا شود ،

 بگذار تا با مد آن نیز آشنا گردد ،

 زیرا چه امیدی است به دوستی که می خواهی در کنارش باشی ،

تنها برای ساعات و یا قلمرو مشخصی ؟

جبران خلیل جبران

مرور می کنم همه حرفهای تو را

مرور می کنم همه غصه های تو را

مرور می کنم همه لحظه های تو را

مرور می کنم همه شعر های تو را

مرور می کنم لحظه لحظه تو را

و ...مرور می کنم خودم را بی تو

چه دوری از من

و چه به من نزدیکی!!!